We hebben hier eerder al iets over geschreven, en nu is er meer! Robert Holden is een van mijn favoriete auteurs die Een Cursus in Wonderen als basis gebruikt voor zijn werk over geluk en beminnelijkheid. Hij zei ooit iets dat mij diep raakte: “De Cursus is een persoonlijke liefdesbrief van God aan ieder van ons.”
Wanneer we vergeten hoe waardevol en krachtig we werkelijk zijn, worden we eraan herinnerd:
“Jouw ware identiteit is zo veilig, zo verheven, zonder zonde, glorieus en groots, volledig welwillend en vrij van schuld, dat de hemel ernaar kijkt om haar licht te schenken… Dit is de werkelijkheid, en alleen dit. Dit is het einde van illusies; dit is de Waarheid.”
Wanneer we proberen te begrijpen “wie” we zijn, raken we verstrikt in gedachten die ons kwetsbaar maken voor zelfaanval. De pogingen om onze persoonlijke identiteit te definiëren veroorzaken pijn, omdat we op de een of andere manier in onze eigen ogen nooit goed genoeg kunnen zijn.
Sta hier eens een moment bij stil: hoe zou jij jezelf en jouw waarde liever definiëren?
- Onschuldig, wat er ook gebeurt — of door de baan die je hebt en wat je doet voor je werk?
• Prachtig en groots — of door de rol die je speelt als ouder, dochter, zoon, broer of zus?
• De manifestatie van liefde — of door hoeveel geld je wel of niet hebt?
• Licht — of door hoe aantrekkelijk of onaantrekkelijk je jouw lichaam ervaart?
• Waarheid — of door de relaties die je hebt of juist niet hebt?
• Eén met alles wat is — of afgescheiden en alleen, voortdurend bezig jezelf te verdedigen en controle te houden?
Robert Holdens beschrijving van de Cursus als “een persoonlijke liefdesbrief van God aan ieder van ons” vangt de radicale tederheid die in de kern van deze leer besloten ligt. Onder alle rollen, verhalen en oordelen die we verzamelen — positief of negatief — bevindt zich een onveranderlijke kern die onvoorwaardelijk geliefd is.
Wanneer we ons herinneren dat onze ware identiteit “veilig, verheven, zonder zonde en glorieus” is, plaatst dat iedere mislukking, angst en vergelijking in een ander perspectief: niet als een definitief oordeel over onze waarde, maar als een tijdelijke misvatting.
De pijn die voortkomt uit zelfaanval ontstaat meestal doordat we het kwetsbare persoonlijke verhaal — onze baan, relaties, uiterlijk of banksaldo — verwarren met wie we in wezen zijn. Zodra we ophouden onze identiteit te zoeken in deze veranderlijke uiterlijke dingen, begint de angst om onszelf voortdurend te moeten bewijzen of een kwetsbaar zelfbeeld te verdedigen haar grip te verliezen.
In de praktijk vraagt deze verschuiving — het kiezen om ons ware Zelf te zien — om een zachte heroriëntatie. Oefen jezelf erin op te merken wanneer je jezelf definieert door omstandigheden en richt je aandacht bewust terug naar dat stabiele gevoel van zijn, dat niet verdiend hoeft te worden en ook niet verloren kan gaan.
Dat betekent niet dat we onze dagelijkse verantwoordelijkheden of emoties ontkennen, maar wel dat we ze lichter vasthouden en ze niet laten bepalen wat onze waarde is.
Kiezen om jezelf te identificeren als onschuldig, groots, liefde, licht, waarheid, één met alles is minder een bewering van volmaaktheid dan een herinnering aan een onderliggende werkelijkheid waarnaar je kunt terugkeren op momenten van twijfel. Na verloop van tijd verzacht die herinnering zelfkritiek, nodigt zij compassie uit en maakt zij de kleine hoogte- en dieptepunten van het leven minder bedreigend en meer als voorbijtrekkend weer.
Eenvoudig advies, maar niet gemakkelijk wanneer we worden geconfronteerd met onze dagelijkse dilemma’s en uitdagingen, onze hoogte- en dieptepunten, zelftwijfels en prestaties.
Maar één ding weet ik uit mijn eigen levenservaring: ik houd van het idee geliefd en geaccepteerd te worden om wat ik bén. Niet afhankelijk van uiterlijke factoren die mij moeten definiëren of gelukkig moeten maken.
Met liefde,
Jane
