Toen ik in me in 2017 wilde opgeven voor de opleiding van ICU had ik zojuist voor het hele volgende jaar een sabattical genomen, dus geen inkomen en wel een opleiding willen doen wat toch geld kost. ’Hoe ga ik dat betalen?’ was de gedachte die in een meditatie bij me opkwam en het antwoord kwam direct. ‘Vraag aan Paul en Jane of je hun kunt helpen met het secretariaat’. Ik kende ze niet, ik wist niet of ze überhaupt een secretariaat hadden maar toch volgde ik mijn gevoel en mailde ze met de vraag en het antwoord wat ik had gekregen. Paul’s reactie was onmiddellijk en enthousiast: ‘Oh my God, Holy Spirit gave us a secretary!’.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben voor ICU gaan werken om de administratie bij te houden en ook de lijsten voor workshops, contact met de Borckerhof en dergelijke. Ondertussen had ik me opgegeven voor de volgende Bevrijding omdat de eerste zo’n geweldige ervaring was, maar nu voelde het wel anders want ik ‘werk’ nu voor deze mensen en het was dus MIJN verantwoordelijkheid om alles goed te laten verlopen.
Het begon allemaal op vrijdag meteen met chaos, niemand was blij met de slaapkamerindeling, iedereen kwam verhaal halen en wilde het anders. Het aantal diëten was niet goed doorgekomen en alles liep helemaal verkeerd waardoor mijn stresslevel helemaal door het dak ging. Ik kon me niet ontspannen en de gedachten in mijn hoofd bleven maar hameren op hoe slecht ik het allemaal deed en dat het nooit meer goed zou komen. Paul en Jane zouden niet meer met mij samen willen werken en ik zou (zoals zo vaak in mijn leven) de opmerking krijgen dat wat ik doe nooit goed is.
In mijn jeugd, zijnde de jongste en het enige meisje in het gezin, was wat ik zei nooit relevant en wat ik deed al helemaal niet. Er werd niet geluisterd er werd gelachen of ik kreeg straf. Hierdoor werd ik bang in mijn leven om ook maar iets te doen of om fouten te maken. Deze angst werd natuurlijk werkelijkheid door ontslagen te worden in het bijzijn van het hele kantoor op mijn eerste baan als 19 jarige, omdat ik inderdaad een domme fout had gemaakt. In mijn hele werkzame leven heeft deze angst doorgewerkt en soms heb ik zelfs ontslag genomen omdat ik zelfs te bang was om de telefoon op te nemen. Met name wanneer ik voor een directeur werkte (de man die mij op een vreselijke manier had ontslagen).
Nu mocht deze angst genezen worden. Tijdens dat hele Bevrijding weekend leerde ik dat ik niet degene was die deze weekenden en workshops regelt. Dat ik compleet onschuldig was en mocht ontspannen. Het mooiste moment kwam na de ‘angelwalk’ op zondagmiddag, toen Paul en Jane aan het einde van de rij met engelen mij opwachtten en Paul tegen mij zei: ‘Wilma, you can make any and every mistake that you want, but we will still love you’.
Sindsdien is er veel veranderd, ook in mijn baan als management secretaresse bij een grote zorginstelling. Zelf als de directeur binnenkomt en iets van mij vraagt schiet ik niet meer in de stress en doe gewoon wat er gevraagd wordt zonder klotsende oksels. En gaat er dan iets ‘mis’, dan weet ik dat ik onschuldig ben, het kan herstellen en dat er niets verder mis is met mij.
Wat geweldig!
