In de vorige twee blogs heb ik gedeeld wat een wonder voor mij is en wat je daarvoor eigenlijk nodig hebt: de bereidheid om anders te kijken en ruimte, dus even stoppen met het liedje wat de hele tijd in je hoofd draait.
Maar hoe doe je dat dan, in de praktijk?
Het is heel eenvoudig.
Als er iets gebeurt waardoor je geraakt wordt, waardoor je pijn voelt of spanning ervaart, laat het dan even zijn. Dus doe niets! Je hoeft het niet meteen op te lossen. Je hoeft niet meteen te begrijpen waarom het er is.
Voor een wonder is vooral rust en ruimte nodig.
Dat kan tijdens een wandeling. Op de fiets. Terwijl je tegen een boom aan leunt. Gewoon even uitkijkt over een landschap. Of terwijl je rustig iets zit te lezen.
Je hoeft niet op zoek naar een antwoord.
Kijk gewoon eens om je heen alsof je voor het eerst in deze wereld bent.
Waar gaan je ogen naartoe?
Wat zie je wat je eerst niet zag?
Misschien valt je oog op een plant. Op een foto. Op een plek in huis. Misschien merk je dat je lichaam anders gaat voelen. Dat er een glimlach op je gezicht verschijnt. Of dat een verdriet dat er al een tijdje zit, langzaam begint te ontdooien.
Soms helpt het om een vraag mee te nemen.
Ik heb bijvoorbeeld last van mijn rug. Dan kijk ik om me heen en vraag ik me af: wat wil er eigenlijk losgelaten worden?
Dan zie ik een afgebroken tak op de grond naast de boom liggen. .
Ik zie opeens dat de boom iets heeft losgelaten.
Meteen komt de vraag op: kan ik ook iets loslaten?
Ik weet niet eens precies wat.
Maar ik kies ervoor om iets los te laten. Ik zucht.
Ergens voel ik dat er iets verzacht in de pijn in mijn rug, en ook in mijn hoofd, want ik had ook hoofdpijn. Je kunt het wonder heel specifiek vragen.
Over een bepaalde situatie. Een conflict. Een angst. Een twijfel.
Alleen hoef je niet bezig te zijn met hoe het antwoord komt.
Kijk gewoon waar je ogen naartoe gaan.
Sta open voor een gedachte die ineens opkomt. Voor iemand die je tegenkomt. Voor wat iemand zegt. Voor iets heel kleins dat je raakt.
Soms zit een wonder in iets wat je bijna over het hoofd zou zien.
Ik liep laatst door de supermarkt.
Daar liep een vrouw in een roze overall met rode laarzen en een pop in haar armen.
Ze zei: “Kom meisje, we gaan even lekker boodschappen doen.
Ik smolt.
Ik moest glimlachen.
Terwijl ik dit schrijf, houd ik me ook bezig met de workshop De jongen in de man die ik morgen voor het eerst ga geven.
Ik voel spanning, twijfel en angst.
Kan ik dit wel?
Ga ik niet ontzettend mijn best doen? Forceren?
Zucht…
Wat ken ik dat gevoel al lang.
Wonder kom alsjeblieft!
En dan gebeurt er iets, een inzicht:
Volgens mij ben ik helemaal niet de enige die morgen met die twijfel en je best doen binnenkomt.
Er komen mannen die dat ook kennen.
Die daar ook klaar mee zijn en er moe van zijn.
Die verlangen naar iets anders.
En terwijl ik dat besef, voel ik ineens al contact met de mensen die morgen gaan komen.
We ontmoeten elkaar nu al.
Nog een ingeving. Het meest wezenlijke van die hele workshop niet alles wat we gaan doen.
Maar dat we ook gewoon mogen ontspannen.
En genieten.
En dan zie ik ineens mijn eigen tuin voor me.
Ik trek onkruid uit de grond.
En ik vraag me af: zou ik met die twijfel ook zo om kunnen gaan?
Niet ertegen vechten.
Gewoon beetje bij beetje ruimte maken.
En alleen al het besef dat ik niet de enige ben…
Tjonge.
Wat geeft dat lucht en steun ook!
Ook door jou lezer!
Wanneer ik de tijd lineair ervaar, zit jij daar en zit ik hier.
Maar wanneer ik de tijd als ruimte ervaar, hebben wij contact.
Dan ontmoeten wij elkaar nu.
Is dat een wonder?
Ja.
Want het is een andere manier van kijken.
Ik zie je voor me, je ogen. Je alles. En in jouw ogen zie ik mezelf. Mijn alles. Het woord welkom verschijnt.
Het wonder is de deur.
De deur waardoor we weer terug kunnen keren naar de hemel.
Ben je daar nog niet?
No problemo.
Vraag om een wonder.
Stel je open voor wat er tevoorschijn komt.
Je hoeft niet te bedenken hoe.
Kijk gewoon waar je ogen naartoe gaan.
En laat je verwonderen.
Yuri
