Meestal wil ik allebei. Ik denk dat veel mensen dat willen. Maar discussies over goed en fout worden door het ego aangestuurd, dus zelfs degenen onder ons die spiritueel ontwikkeld willen lijken, zeggen: “Natuurlijk wil ik gelukkig zijn.” Toch blijft die keuze zich in mijn leven aandienen — vaak over verrassend onbelangrijke dingen. Ik heb gemerkt dat dit zich op drie niveaus afspeelt: het kleingeestige niveau, het niveau van “ik weet wat beter voor jou is”, en het niveau van de wereld.
Kleinigheden
Ik vroeg Paul of hij een groene emmer had gezien die ik zocht. Hij zei van niet. Ik vond hem in de garage en liet hem zien. Hij zei: “Dat is niet groen, dat is blauw.” In mijn beleving was hij groen.
Moesten we energie steken in het bepalen wie er gelijk had? Nee. Deden we het toch? Ja — heel even, maar toch. Deze kleine discussies — “Ik denk dit”, “Nee, ik denk dat”, “Nou, ik weet zeker dat…” — hebben eigenlijk geen enkel gewicht, en toch houden we eraan vast.
Denken dat ik weet wat beter is voor iemand anders
Ook hier betrap ik mezelf op. Ik vertel anderen hoe ze zouden moeten eten, geld uitgeven, praten of denken. De Cursus is hier behulpzaam: zij zegt dat je van gedachten kunt veranderen, wat impliceert dat ander denken tot andere resultaten leidt. Mijn ego verdraait dat tot: “Dit is hoe jij over X, Y en Z zou moeten denken,” en vervolgens ben ik verbaasd wanneer iemand mijn wijze raad niet opvolgt.
Ik: “Ik denk dat het beter voor je gezondheid is als je stopt met roken.”
Ander: “Ja, je hebt gelijk, maar ik kies ervoor om te blijven roken.”
Ik: “Ik vind nog steeds dat je moet stoppen — kijk maar naar de statistieken.”
Ander: “Prima, maar ik ga het niet doen.”
De wereld
Er zijn dingen in deze wereld die voor mij onaanvaardbaar voelen: oorlog, genocide, hebzucht, honger, mensenhandel en corruptie. Ik geloof dat deze dingen niet zouden mogen gebeuren. Hoe kan de Cursus hier helpen?
Als we kijken naar het resultaat van elk niveau, wordt het duidelijk: oordelen ondermijnen onze innerlijke vrede. De ander wordt een vijand en lijkt de macht te hebben om mij ongelukkig te maken.
Onder al deze voorbeelden — zelfs onder de kwestie van de emmer — ligt een verschoven verantwoordelijkheid. Wanneer ik erop sta gelijk te hebben, maak ik me eigenlijk zorgen over mezelf. Waarom vind ik het belangrijk om ook maar één minuut gelijk te hebben? Waar vraag ik werkelijk om? Meestal om erkenning. De angst is dat ik misschien ongelijk heb, dom ben of niet gezien word. Ik verlang naar bevestiging, ook al kan ik niet precies benoemen hoe die eruit zou moeten zien.
Geluk verkiezen boven gelijk hebben
Herken de roep om liefde in jezelf en stel jezelf gerust. Zeg:
“Het is prima om verschillende meningen te hebben; het betekent niets. Het gaat goed met je. Jij bent wijs, en hij ook.”
Laat het los.
Wanneer ik geloof dat ik beter weet wat goed is voor iemand anders, verhult mijn “bezorgdheid” vaak een angst: dat iemand om wie ik geef misschien zal lijden — en wat gebeurt er dan met mij? Ik ontken niet dat oprechte zorg bestaat — die bestaat zeker — maar daaronder kan een persoonlijke angst liggen die ik niet onder ogen wil zien.
Om hier voor geluk te kiezen, is dezelfde beweging nodig als bij de emmer, maar ook meer moed. Ik moet mijn angsten tegemoet treden, ze recht aankijken en het innerlijke werk doen dat mij laat zien dat mijn veiligheid niet afhankelijk is van de keuzes van andere mensen. Mijn veiligheid ligt in mijzelf. Ik ben niet alleen; ik ga door deze wereld met een liefdevolle Gids aan mijn zijde.
En hoe zit het met het lijden in de wereld?
Dit is moeilijker. Het raakt me diep en ik voel me vaak machteloos wanneer ik wil dat anderen veranderen. Ik kan deelnemen aan maatschappelijke acties, mijn mening uitspreken en proberen mijn persoonlijke wereld liefdevoller en bewuster te maken. Maar ik ben ook gaan geloven — zoals de Cursus suggereert — dat gedachten de werkelijkheid vormgeven. De uiterlijke wereld weerspiegelt ons collectieve denken.
Als ik ophoud macht te zoeken door gelijk te willen hebben, als ik opmerk waar ik bijvoorbeeld vanuit hebzucht of angst handel, en ik de overtuigingen verander die aan mijn gedachten ten grondslag liggen, dan verander ik mijn bijdrage aan het collectief. Jouw gedachten, en de mijne, kunnen de wereld veranderen.
Dat maakt mij gelukkiger dan mijn tijd besteden aan oordelen, piekeren en anderen ongelijk geven.
Ik heb de tekst vrij natuurlijk in het Nederlands vertaald, met behoud van de contemplatieve en spirituele toon van het origineel.
