Pasen wordt drie keer genoemd in de laatste twee alinea’s van Werkboekles 135, “Als ik mij verdedig, word ik aangevallen,” wat toevallig ook de langste les is in de hele Cursus in Wonderen. Het is een van mijn absolute favorieten; ik zou waarschijnlijk meerdere pagina’s kunnen schrijven over deze ene les, omdat er zoveel in besloten ligt. Ze wordt gepresenteerd als een grote sprong in het leerplan van de Cursus, met de nadruk op het loslaten van de behoefte aan verdediging en het vertrouwen stellen in de Heilige Geest.
Historisch gezien zijn Pasen en de lente tijden van vernieuwing en nieuwe groei. Voor christenen is Pasen het moment van de opstanding. In Een Cursus in Wonderen symboliseert het een verandering van denken.
Samengevat zegt de les: als ik mij op welke manier dan ook verdedig, val ik in feite het vertrouwen en de waarheid aan. Hoewel verdedigingen veiligheid beloven, komen ze altijd voort uit angst en kunnen ze niets anders voortbrengen. Jaren geleden kwam mijn favoriete alinea uit de hele Cursus uit deze les, en tot op de dag van vandaag is dat zo gebleven. Het is de eerste van de twee die ik hieronder citeer; ik heb de tekst aangepast van de tweede persoon naar de eerste persoon.
“Wat zou ik niet kunnen aanvaarden, als ik maar wist dat alles wat plaatsvindt, alle gebeurtenissen in verleden, heden en toekomst, liefdevol gepland zijn door Degene wiens enig doel mijn welzijn is? Misschien heb ik Zijn plan misverstaan, want Hij zou mij nooit pijn schenken. Maar mijn verdedigingen lieten me niet toe Zijn liefdevolle zegening te zien stralen in elke stap die ik ooit hebt gezet. Terwijl ik plannen maakte voor de dood, leidde Hij me zachtjes naar eeuwig leven.”
“Mijn vertrouwen-nú in Hem is de verdediging die een ongestoorde toekomst belooft, zonder een spoor verdriet en met vreugde die gestaag groeit wanneer dit leven een heilig moment wordt, geplaatst binnen de tijd, maar met louter oog voor onsterfelijkheid. Laat geen andere verdediging dan mijn vertrouwen-nú de toekomst leiden, en dit leven wordt een betekenisvolle ontmoeting met de waarheid, die alleen door mijn verdedigingen kan worden verborgen.”
ECIW, W, L135, 18–19
Als het bovenstaande waar is voor mij, dan moet het waar zijn voor iedereen, en het moet altijd waar zijn, of ik mij daarvan bewust ben of niet. Als ik deze ene uitnodiging om anders te denken zou aanvaarden, geloof ik dat ik het leven in de hemel hier op aarde zou ervaren. Wat de meeste mensen zich niet realiseren, is dat plannen maken een verdediging kan zijn - een manier om toekomstige gebeurtenissen te willen controleren. Dat betekent dat ik niet vertrouw dat er voor alles gezorgd wordt, inclusief voor mij. Vertrouwen zou elk probleem dat ik nu heb oplossen.
Deze ene verandering van denken - een andere manier van denken en handelen - is de opstanding. Het is de wedergeboorte die alles verandert, van binnen en van buiten. Dit is de betekenis van Pasen.
Zalig Pasen.
