Kortgeleden werden in één van onze chat groepen de volgende berichten geplaatst:
Anne: Ik heb ervoor gekozen om voor de kinderen te zorgen! Bas zal er wel zijn!
Waarop Corrien reageerde met:
Corrien: Toch prachtig hoor hoe dit zo kan. Hoe jullie dit voor mij spiegelen ook.
Ik gister met mijn ex (papa van Lisa), zijn vriendin en haar 2 dochters naar Lisa haar 2e keer turnen gekeken.
Ik voel me zo blij en dankbaar dit we bij elkaar waren en wel 1 groot gezin leken. Het was gezellig, chaotisch met 3 meisjes, hebben tranen van het lachen gehad. Och en zoveel meer....
Voel me zo dankbaar dat dit kan en er is en mocht zijn. Mijn kind die geniet van bonusmama en zij van mijn kind. Ze kocht zelfs een groot konijnenknuffel voor Lisa. Hoe bijzonder en lief. Een ander persoon die voor haar ook zo liefheeft. Haar kinderen die Lisa als zusje zien. De een zei namelijk ik ben jouw stiefzusje. En Lisa zei: Stief maakt me verdrietig. Je bent me zusje
Nou veeg me maar op. Wat een liefde. En dat was er gister, liefde en zijn en dat raakt me
Dankjewel Bas en Anne dat jullie dit proces met ons delen, met mij delen, omdat het me bewust maakt van het verdriet van een gebroken gezin maar we onze kinderen laten zien hoe het ook kan, vanuit liefde en kracht... los van ons zelf.
Wat een kracht (en dat = liefde)
😢❤️❤️❤️
Ik vond het briljiant en ik reageerde met:
Paul: This is the way it's supposed to be. What we call a broken family is really only Love, doing it's best, to expand.❤️
Ik weet dat wanneer relaties eindigen, het meestal niet als Liefde voelt en het heel pijnlijk kan zijn. En toch blijft Liefde gedurende het hele proces haar stille magie verrichten. Soms snel en soms heel langzaam, maar ze stopt nooit — of we ons daarvan bewust zijn of niet.
Volgens ACIM eindigen relaties nooit, al kan en zal hun vorm in de loop van de tijd veranderen. Liefde is geen vorm, maar inhoud. Wat betekent dat nu werkelijk? Hier is een gedeeltelijke lijst van verschillende vormen… lichamen, gevoelens, emoties, allerlei relaties zoals koppels, families, huwelijk, werk, vriendschappen. De natuur, de wereld, politiek, dingen, plaatsen, verhalen… de lijst gaat maar door, bijna eindeloos. Hoewel Liefde geen van deze dingen is, woont ze in alles. Oneindig en zonder beperkingen volgt Liefde haar enige wet, en dat is zich uitbreiden.
Liefde kan niet worden onderwezen of uitgelegd, maar ze kan wel worden ervaren en wordt voortdurend geopenbaard.
Ik eindig met nog een citaat uit ACIM: “Wanneer je alleen Liefde wilt, zul je niets anders zien.”
Laten we daar leven.
Ik deelde dit artikel met de mensen die erin genoemd worden en dit was hun reactie…
Bas: “Dank je, Paul. Het raakt me diep. Ik voel me zowel ontroerd als oprecht dankbaar. En ik voel de behoefte om een paar woorden te delen.
Ik herken (langzaam en vaak met veel weerstand, maar met een groeiende bereidheid) hoe wat we vaak ‘gebroken’ noemen, in waarheid niet de afwezigheid van liefde is, maar een uitnodiging om liefde voorbij dit alles te zien. Jouw boodschap weerspiegelt dat zo helder, en ik voel hoe het resoneert in mijn eigen proces.
Ik ervaar dat liefde zich kan uitbreiden. Zelfs wanneer vormen veranderen. En dat onze kinderen omringd kunnen zijn door méér liefde, niet minder. Wat ooit als verlies voelde, transformeert in iets groters, zachters, waarachtigers en krachtigers. Ik ervaar dat liefde niet wordt bepaald door rollen of labels. Ze ís er gewoon.
Dank je voor het delen hiervan. Het herinnert me er opnieuw aan dat heling niet gaat over het repareren van wat gebroken is, maar over het herkennen dat liefde nooit werkelijk verdwenen was.
Ik ben hier echt dankbaar voor en had dit niet kunnen doen zonder de cursus.
Ik ben het helemaal met je eens — laten we daar leven!”
Anne: “Wat ik ervaar is dat de vorm van de relatie is veranderd, maar niet de inhoud.
Waar ik eerst liefde zocht in nabijheid en in de rollen die we voor elkaar speelden, leer ik nu dat liefde daar niet van afhankelijk is.
Juist door de afstand en de verandering van vorm word ik uitgenodigd om naar binnen te keren en de liefde in mijzelf te herkennen. En precies daarin ervaar ik dat er meer ruimte ontstaat — voor zachtheid, voor eerlijkheid en voor echte verbinding.
Ik begin te zien dat liefde niet iets is dat ontstaat of verdwijnt tussen twee mensen, maar iets wat er altijd is. Wanneer ik mij niet langer verlies in verwachtingen of oude patronen, kan ik die liefde ook vrijer laten stromen — naar mijzelf en daardoor vanzelf ook naar de ander.
In die zin voelt het niet als minder liefde, maar als een uitbreiding ervan.
Alsof de relatie, in een andere vorm, mij dichter bij de waarheid van liefde brengt dan voorheen.”
