Het is een dag na Pasen. In een gezellig familie samenzijn, ontstaat er een situatie tussen mijn moeder en één van mijn kinderen waar ik me, achteraf gezien, ongemakkelijk over voel.
Ik besluit het uit te spreken. Nouja, spréken, ik ben niet zo van het bellen dus ik app mijn moeder en vertel haar dat ik even iets wilde delen over de dag daarvoor. Ik geef aan dat ik merkte dat een opmerking van haar, bij mijn zoon niet zo lekker gevallen is en probeer uit te leggen waarom dat gebeurde en hoe je dat beter anders aan kan pakken.
In de opvoeding naar mijn kinderen toe vind ik het belangrijk dat zij zich begrepen voelen en wanneer ik het idee heb dat zij zich geraakt kunnen voelen in iets, probeer ik dat op te lossen. Ik probeer de gevoelens met ze te bespreken en ervoor te zorgen dat ongemakkelijke situaties opgelost worden.
Mijn moeder reageert niet zoals ik had gehoopt. Ik begreep dat niet. Ik had met mijn moeder vaker gesprekken over de opvoeding en ze gaf vaak aan dat ze vroeger niet zoveel begreep van opvoeden en veel moeite had gehad om in de opvoeding goed te luisteren naar haar kinderen en dus onbedoeld wel eens compleet voorbij gevoelens te zijn gegaan.
Ik wilde haar dus graag léren hoe je het dan wel kunt doen en wat dan een betere manier van reageren zou kunnen zijn. Waarom lopen we hier dan nu op vast? Onze meningen liggen uiteen. Wat zie ik niet?
Een dag later geeft mijn moeder aan dat ze zich getriggerd voelde door wat ik haar had gestuurd. Maar dat ze ook zag dat er bij mij iets getriggerd raakte. Hmmm gek, ik had zelf toch niet het idee dat dit met míj te maken had, maar met mijn moeder en mijn zoon.
Ik besluit mijn vriendin te appen. Ik leg haar de situatie uit en vraag haar: “Wat kan ik niet zien in dit gesprek met mijn moeder? Heb ik een blinde vlek? Ik wil haar graag leren hoe het béter kan, dat wil ze toch óók graag leren?”
Mijn vriendin antwoordt: “Wat maakt dat je het nodig vindt dit terug te geven aan je moeder? Er is iéts dat bij je wordt aangeraakt, anders had je het ook erbij kunnen laten en het alleen met je zoon kunnen bespreken”
Ik begin te voelen bij mezelf wat er nu aan de hand is. Ik begin verdriet te voelen. Ik wil ze beschermen! Tegen alles, ik wil ze opvangen, uitleggen, al het verdriet en ongemak oplossen. Het grappige is dat ik bij andere moeders zie hoe ze geen ‘nee’ durven te zeggen tegen hun kinderen omdat ze hun kinderen willen beschermen tegen ongemakkelijke gevoelens en dus overal maar ‘ja’ op zeggen en hierdoor knetter-verwende kinderen krijgen die denken dat ze alles kunnen doen wat ze willen. En daar heb ik wel een beetje een oordeel over 😉 .
Maar nu zie ik dat ik het óók doe, maar op een andere manier. Ik wil dat ze zich gehoord voelen, ik voelde mij vaak als kind niet gehoord en dat geeft een verdrietig gevoel. Dat heb ik best een plek kunnen geven nu, maar ik weet nog hoe het tóen voelde en dat was niet fijn. Het deed pijn. Dat wil ik niet voor mijn kinderen.
En langzaam zak ik nog verder in mijn verdriet en voel ik angst. Een gedachte borrelt op: “Maar als ze zich niet gehoord voelen... dan gaan ze misschien wel dood”
De tranen stromen nu over mijn wangen.
Ik zak met mijn verdriet naar 2013. Ik ben net bevallen van mijn derde zoontje en open mijn werkmail. Ik zie opeens allemaal berichten over een vermissing van de 17-jarige zoon van mijn liefste collega. Een paar dagen later blijkt hij te zijn gevonden. Op de dag dat ik beviel van mijn lieve baby, verloor mijn collega haar zoon, hij was heel plotseling, zonder enig teken, uit het leven gestapt.
Enkele dagen later sta ik, nog met pijn in mijn bekken van de bevalling en nog nagloeiend van liefde voor mijn pasgeboren baby, op een uitvaart in een zaal vol verdriet en gemis. Zo'n mooi, jong mens en het leven niet meer zien zitten. De angst en het verdriet slaan zich op in mijn lijf en 13 jaar later, op Pasen heb ik een gesprek met mijn moeder en blijkt niets dus te zijn wat het daadwerkelijk is. Het ging niet over dat gesprek. Het ging over mijn angst, mijn kinderen kwijt te raken omdat ik misschien niet goed genoeg naar ze geluisterd heb. Want als ik het niet goed doe, raak ik ze kwijt. Dan stappen ze zomaar uit het leven? Dan heb ik het niet goed gedaan.
En zo raakt de boodschap van de cursus in wonderen mij weer diep. Ik heb mijzelf een verhaal verteld en ik ben erin gaan geloven. Ik heb de relatie met mijn moeder gebruikt om tegen mijzelf te zeggen dat ik niet goed genoeg ben. En ik heb mij daarin vergist.
Mijn vriendin vraagt mij: “Want wat ben jij?”
“Ik ben alles, liefde en licht en zonder mij kan het universum niet verder draaien” en ik droog de tranen op mijn gezicht en voel dat ik weer een beetje dichter bij God en mijzelf ben gekomen.
Inge Katuin
