Dit is een kort verhaal over zeggen wat belangrijk is en niet wachten. Enkele jaren geleden moest ik mijn moeder helpen verhuizen van het Isle of Man, en terwijl ik daar was ging ik een buurvrouw bezoeken in een hospice. Maggie had terminale kanker. Ik was nog nooit eerder in een hospice geweest en was een beetje nerveus, maar vooral nieuwsgierig. Wat bleek het een wonderlijke plek te zijn! Iedereen was vriendelijk en hartelijk. De omgeving was prachtig, het personeel leek werkelijk wakker, bewust en zorgzaam. En de gedachte kwam bij me op: waarom zijn we zo zacht en oprecht voor mensen die sterven?
Het is niet dat ik vind dat we niet zacht, vriendelijk en oprecht zouden moeten zijn – het is dat ik niet begrijp waarom we niet altijd zo zijn, tegenover iedereen. Meestal wachten we op een bijzondere gelegenheid om onze oprechte zorg en liefde te tonen. Maggie werd aangemoedigd om haar dromen, haar passies, haar prestaties en ook haar verdriet te delen – alles werd op grote vellen papier aan de muren gehangen zodat iedereen het kon zien en meedelen.
Dit is intimiteit. Dit zijn de echte “schatten”. En persoonlijk wil ik die dingen weten van iedereen die ik ontmoet. En ik wil die dingen ook over mijzelf delen. Jij toch ook?
Maggie overleed kort na mijn bezoek en ik zal altijd dankbaar zijn dat ik de kans had haar te bezoeken, haar te vertellen wat een ongelooflijke invloed zij op de wereld had gehad en afscheid te nemen.
Mijn taak blijft om te zeggen wat belangrijk is tegen iedereen in mijn leven – wat er ook gebeurt.
