Dit jaar heb ik kennisgemaakt met icunow en ook met Een Cursus in Wonderen. Ik wist er niks van. Na twee weekenden De Bevrijding te hebben gedaan, het cursusboek en het handboek voor leraren van Een Cursus in Wonderen te hebben gelezen én vele gesprekken te hebben gevoerd met verschillende inspirerende mensen binnen de community, begin ik langzaam iets te begrijpen van waar het over gaat.
De weekenden heb ik minder bewust meegemaakt dan ik had gewild. Waar ik het eerste weekend vol in de weerstand zat en niet volledig aanwezig wilde zijn, werd het tweede weekend overschaduwd door hoe ik me lichamelijk voelde en kon ik nauwelijks aanwezig zijn. De gehele zaterdag en zondag was ik dusdanig misselijk en had ik zo'n afschuwelijke hoofdpijn dat gewoon uit mijn ogen kijken nauwelijks mogelijk was. Ik heb ontzettend veel moeten overgeven, ging vroeg slapen vanwege de hoofdpijn en voelde me echt ronduit belabberd.
Die misselijkheid heb ik nooit echt kunnen plaatsen. Ik heb het altijd aan mijn verleden geweten. Ik kan me niet heugen dat ik ooit langer dan een week níet misselijk ben geweest. Soms komt en gaat het gevoel, soms houdt het dagenlang aan. Soms blijft het daarbij, andere keren moet ik constant overgeven. ‘Ik ben misselijk geboren’, legde ik aan iedereen uit bij wijze van verontschuldiging. Huisartsen weten er geen raad mee en een lichamelijke oorzaak is nooit gevonden.
Na de eerste Bevrijding kreeg ik van een assistent de tip om een vijfstap te doen op mijn misselijkheid. Er waren immers genoeg aanwijsbare momenten waarop ik me door die misselijkheid echt superslecht over mezelf voelde, omdat ik ‘weer een leuk weekend voor iedereen verpestte’. Ik zou deze vijfstap kunnen herhalen totdat er wezenlijk iets in mijn gevoel zou veranderen. Ik heb deze stap nooit durven nemen. De tijd van iemand vragen voor een vijfstap vind ik al heel moeilijk, dan heb ik liever dat die ander ook nog wat interessants te horen krijgt.
Een halfuurtje nadat ik in juni uit Orvelte vertrokken was, verdween de misselijkheid. Terwijl ik tot vlak voor vertrek nog geen slokje water binnen kon houden. Enkele weken later besefte ik dat ik geen moment misselijk was geweest. Dat is tot op de dag van vandaag zo.
Ik heb het niet meer nodig. Ik heb de overtuiging dat ik misselijk ben geboren losgelaten en de waarheid over mezelf herinnerd. Alles wat er is mag er zijn, ook als het niet fijn voelt. Ik mag het voelen en het hoeft niet meer weggestopt te worden of met alle geweld eruit gegooid te worden.
Liefs Daniëlle
