Als iemand mij vraagt wat de essentie van de Cursus in Wonderen is, dan hoef ik eigenlijk niet lang na te denken.
Voor mij is dat het wonder.
Ik heb lang gedacht dat een wonder iets bijzonders was. Iets wat buiten mij gebeurde. Inmiddels ervaar ik het heel anders. Een wonder is voor mij een totaal andere manier van kijken. Het is alsof er ineens een deur opengaat en ik zie dat dezelfde situatie waar ik zo mee worstelde opeens iets heel anders laat zien.
Voor mij begint een wonder op het moment dat ik ja zeg tegen wat er is.
Niet omdat het fijn is. Niet omdat het geen pijn doet. Maar omdat ik bereid ben om niet meer weg te lopen voor de werkelijkheid. Om er helemaal bij te blijven en te onderzoeken hoe dit voor mij werkt.
Dat heb ik meerdere keren in mijn leven ervaren.
Toen mijn vader overleed voelde ik ontzettend veel verdriet. Ik voelde ook opluchting omdat de strijd tussen ons voorbij was. Dat voelde verwarrend. Maar juist doordat ik het verdriet niet meer wegduwde gebeurde er iets heel bijzonders. Onder het verdriet zat zoveel liefde. Ik voelde hoeveel ik van mijn vader hield en hoeveel hij van mij hield. Dat was er altijd al geweest. Ik kon het alleen pas voelen toen ik ophield met vechten tegen wat er gebeurd was.
Ik heb hetzelfde meegemaakt in mijn werk.
Er zijn periodes geweest waarin ik veel geld verloor. Vroeger schoot ik dan in de angst. Op een gegeven moment besloot ik iets anders te geloven. Ik besloot dat iedere financiële tegenslag uiteindelijk voor mij werkte en dat wat ik verloor op een andere manier weer terug zou komen. Dat vertrouwen werd steeds sterker. Zelfs zo sterk dat ik op een dag blij was met een flinke financiële tegenvaller. Niet omdat ik graag geld verlies, maar omdat ik werkelijk voelde dat dit niet het einde was. En iedere keer weer ontstond er iets wat ik van tevoren niet had kunnen bedenken.
Eigenlijk vind ik het ook een wonder dat ik dit schrijf.
Ik heb in mijn leven vaak gehoord dat ik te veel was. Dat ik te veel ruimte innam of te groot dacht. Terwijl ik eigenlijk alleen maar mijn hart wilde laten spreken. Dat ik nu mijn stem laat horen voelt daarom als iets heel dierbaars. Alsof ik mezelf steeds minder hoef tegen te houden.
Dat is ook waarom ik zo van de Cursus in Wonderen hou.
Niet omdat het mijn problemen oplost, het mij steeds opnieuw uitnodigt om anders te kijken.
Een van mijn leraren zei ooit: als je een crisis opmerkt, ga er dan naartoe. Loop er niet van weg. Zoek juist de plek op waar de weerstand zit. Die woorden zijn me altijd bijgebleven.
Steeds meer ervaar ik dat een crisis en een wonder bijna twee kanten van dezelfde medaille zijn. In iedere crisis zit een wonder verscholen. Niet omdat de crisis mooi is, maar omdat zij mij uitnodigt om anders te kijken. Op het moment dat ik bereid ben de crisis niet langer te bevechten, maar haar werkelijk welkom te heten ontstaat er ruimte. Dan komt er iets tevoorschijn wat ik daarvoor niet kon zien. Meer liefde. Meer waarheid. Meer vrijheid. En precies dat brengt mij als mens verder.
En eerlijk gezegd was ik zonder alle moeilijke dingen in mijn leven nooit met de cursus begonnen. Zonder alle worstelingen had ik deze weg niet gevonden. Ook daarin zie ik een wonder.
Voor mij is het wonder geen eindpunt.
Het wonder is de deur.
De deur naar een werkelijkheid waarin liefde er altijd al was, ook al kon ik haar nog niet zien.
Het wonder verandert de wereld niet.
Het wonder verandert de manier waarop ik naar de wereld kijk.
En daardoor verandert alles.
Yuri Cohen
