“Echt waar? We zijn onze vrede kwijtgeraakt door een auto?”
Ik blijf me verbazen over hoe het Universum reageert op onze uitnodigingen. Ik weet dat ik veel angst bij me draag rondom geld. Ik heb de neiging om me zorgen te maken en meer verantwoordelijkheid op me te nemen dan nodig is, en ik mis vaak (niet altijd) het vertrouwen dat er voor mij gezorgd zal worden. Gisteren sprak ik met het Universum — of met mijn gevoel van een Hogere Kracht — en erkende ik deze angst. Ik besloot er met compassie naar te kijken, in plaats van ertegen te vechten of mezelf verkeerd te maken omdat ik haar heb.
En de lessen zijn begonnen. Voor het eerst in de 30 jaar dat Paul en ik samen zijn, zitten we niet op één lijn. Hij wil een nieuwe auto. Ik wil financiële ontspanning ervaren. Aan de oppervlakte lijken die verlangens met elkaar in conflict. We hebben elk argument geprobeerd om de ander ervan te overtuigen dat onze keuze de juiste is voor ons als stel.
“Als jij die auto krijgt, verdwijnt mijn gevoel van veiligheid.”
“Als ik die auto niet krijg, zijn mijn wensen en verlangens blijkbaar niet belangrijk.”
“Je geeft niet om mijn welzijn.”
“Je geeft niet om mijn geluk.”
“Je vertrouwt me niet — wat is er gebeurd met onze ‘f**k it’-filosofie?”
“Wat is er gebeurd met er voor elkaar zijn?”
We bliezen het meningsverschil op en werden strategisch en gemeen om de ander zover te krijgen op te geven wat hij of zij wilde. Het werd zo absurd dat we begonnen te lachen — even. Daarna begon het opnieuw. De afgelopen dagen waren zwaar, en we erkennen allebei dat het eigenlijk niet over de auto of over financiële veiligheid gaat. Iets groters vraagt om aandacht, liefde en vertrouwen. Ik wou dat ik wist wat het was.
Er is een Engelse uitdrukking die zich misschien niet goed laat vertalen naar het Nederlands: “It’s all grist for the mill.” Byron Katie en de CIM zeggen het zo: “Dit gebeurt vóór mij, niet tegen mij.” In onze situatie werkt het niet om onze wil door te drukken om te krijgen wat we willen.
Wat er ook langskomt in het leven — verlies, vreugde, verdriet — het is allemaal koren voor de molen van ontwaken. Elke ervaring levert grondstof voor groei. Gebeurtenissen in het leven, aangenaam of pijnlijk, groot of klein, zijn er niet alleen om te verdragen of van te genieten; ze voeden een dieper begrip van wie we zijn. Ze voeden de “molen” die illusies, automatische gedachten en identificatie met het kleine ego wegmaalt, in plaats van met de prachtige wezens die we in waarheid zijn.
Deze herformulering vermindert schaamte en zelfverwijt en nodigt nieuwsgierigheid uit: Wat onthult deze situatie over mijn overtuigingen, angsten of patronen? Hoe zou ze kunnen wijzen op een noodzakelijke verandering of een diepere aanvaarding?
“Het is allemaal koren voor de molen” wijst op een manier van leven waarin hoogte- en dieptepunten hetzelfde doel dienen: ontwaken. Ontwaken is niet ontsnappen aan het leven; het is volledig aanwezig zijn bij wat zich aandient, ermee omgaan met aandacht en vriendelijkheid, en moeilijke gebeurtenissen laten onderwijzen in plaats van ons te laten verslaan.
Ik kan je nog niet vertellen hoe de uitdaging waar Paul en ik voor staan zal eindigen — we zijn er nog mee bezig. Of we een nieuwe auto krijgen is nu eigenlijk irrelevant. In plaats daarvan stellen we ons deze vragen:
- Waar ben ik zo aan gehecht?
- Welk verhaal vertel ik mezelf?
- Wat vraagt om heling?
- Hoe kunnen we allebei weer in een staat van vertrouwen en geluk zijn?
Wordt vervolgd.
Liefds,
Jane
